‘Het Huis van Bernarda Alba’
Bernarda Alba is een redelijk welgestelde boerin in een klein dorp. Bij aanvang van het stuk komt ze met haar vijf dochters terug van de begrafenis van haar man. Voor de dochters, toch al kort gehouden, breekt nu een acht jaar durende rouwtijd aan, waarin ze opgesloten zullen zijn in huis. De enige mogelijkheid om aan dit strenge regime te ontsnappen is een huwelijk. Maar de huwelijkskansen zijn gering, omdat Bernarda te trots is om een dagloner uit het dorp als schoonzoon te accepteren en niet zo rijk dat boerenzoons uit de streek komen dingen naar de hand van haar dochters. Een vrijer komt alleen voor Angustias, de oudste dochter, de enige dochter uit het eerste huwelijk van Bernarda. Augustias beschikt sinds een recente boedelscheiding over enig van haar vader geërfd vermogen. Maar zij is inmiddels een lelijke oude vrijster en haar verloofde, die alleen door het tralievenster met haar mag praten, is een jonge knappe vent, die alle zusters het hoofd op hol brengt.
In de regie van Jules Noyons wordt het een voorstelling over de dwang van de groep. Bernarda is een wrede, tirannieke moeder die het leven van haar dochters vergalt voordat het iets kon worden. Waarom? Omdat ze simpelweg niet weet wat dat is, vrijheid, liefde, geluk. Het boezemt haar angst in. Zoals het oordeel van de gemeenschap haar angst inboezemt. Ze richt haar gezin te gronde door een inschattingsfout, gemaakt uit angst. Om dat helder te maken wordt in deze voorstelling de gemeenschap als een enorm koor ten tonele gevoerd, die als in een Griekse tragedie de eigenlijke hoofdrol vervult en tegelijkertijd het klankboord vormt voor de hoofdpersonages. Een koor van danseressen, zangeressen en oudere vrouwen. Let wel: alleen vrouwen. Zoals in Mediterrane dorpjes de groepjes oudere vrouwen op de pleintjes het hele leven lijken te observeren én te besturen.
Jules Noyons is regisseur, dramaturg en docent drama. Hij heeft ruim veertig voorstellingen geregisseerd met amateurs en professionals, waaronder “De Troje Trilogie” bij Theatergroeo Koorts! in Almere, met deels dezelfde spelers die hij nu tot zijn vreugde weer terug zie in Bernarda Alba. Hij is dramaturg bij Orkater en maakte diverse vertalingen/bewerkingen, waaronder “Zinsbegoocheling” van Pierre Corneille voor Toneelgroep Amsterdam en “Hondje” voor het ROtheater.
Danseressen in de choreografie van Jouetta Hora Siccama: Audrey Cambeen, Dominique de Wilde, , Gerda Bruinsma, Karin Fokkens, Louise Spreij, Sandra Jooren, Sonja Voets, Willeke Kesting en Deborah Kramer.
Zangeressen onder leiding van Marjolein van Tongeren: Andy Suzenaar, Annemiek van Blokland, Carola Feenstra, Elian Sutmuller, Emilia Centeno, Ina Metscher, Ineke Muller, Julia de Reus, Liesbeth Bloem, Liesbeth Severins, Marline van Egdom, Netty Veldman, Rona Bosman, Toos Vergeer, Wies Enkhout, Wilma Bakker, Mito Voorthuizen-Pizon, Heleen Kolkman en Nettie van de Hengel
